O przedszkolu

• • • O PRZEDSZKOLU
    • WEWNĘTRZNE AKTY PRAWNE
    • GODZINY DOSTĘPNOŚCI NAUCZYCIELI
    • ODPŁATNOŚĆ ZA PRZEDSZKOLE
    • RAMOWY ROZKŁAD DNIA
    • JADŁOSPIS
    • PROGRAMY EDUKACYJNE REALIZOWANE W PRZEDSZKOLU
    • KONCEPCJA PRACY PRZEDSZKOLA
    • ZAJĘCIA DODATKOWE
    • REGULAMIN MONITORINGU
    • RODO
    • PEDAGOG SPECJALNY
    • PSYCHOLOG
    • JĘZYK ANGIELSKI
    • PLAN DALTOŃSKI

• • • • PEDAGOG SPECJALNY

      • Pedagog specjalny: mgr Weronika Pełka 

        Harmonogram i godziny zajęć z dziećmi:

        Poniedziałek: 11:00-13:00

        Środa: 10:00-11:30

        Czwartek:  10:30-15:30

        Piątek: 9:30-12:00

         

        O CO CHODZI Z TĄ INTEGRACJĄ SENSORYCZNĄ?

        Pierwsze lata życia, mniej więcej do ukończenia etapu przedszkolnego to czas bardzo
        intensywnegorozwoju, w którym dzieci uczą się odbierać bodźce płynące zarówno z własnego
        ciała, jak i z otaczającego je świata, wykorzystując do tego wszystkie zmysły.

        Każde doświadczenie dziecka – od pierwszego kontaktu z rodzicami zaraz po narodzinach, przez pierwsze posiłki, spacery w słoneczny dzień w parku czy próby poruszania się po podłodze – dostarcza im informacji, które
        w przyszłości wpływają na zdolność uczenia się oraz funkcjonowania wśród rówieśników w szkole.

        Gdy proces integracji, czyli odbierania, kategoryzowania i przetwarzania bodźców zmysłowych przebiega nieprawidłowo, mogą pojawić się trudności w rozwoju psychoruchowym dziecka, w nauce oraz w zachowaniu. Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej rozwijają się w sposób nierównomierny – część ich układu nerwowego działa bowiem nieprawidłowo lub jest zaburzona, podczas gdy inne obszary funkcjonują prawidłowo.

        Z tego powodu wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że zachowanie dziecka lub jego problemy szkolne mogą wynikać z trudności neurologicznych, nad którymi dziecko nie ma pełnej kontroli.

         

        SYGNAŁY OSTRZEGAWCZE – CZYLI JAK MOGĄ OBJAWIAĆ SIĘ
        ZABURZENIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

        Problemy w zakresie integracji sensorycznej mogą objawiać się w bardzo różny sposób.

        W zakresie odbierania i przetwarzania bodźców DOTYKOWYCH, dziecko może:

        Być nadreaktywne – unikać dotykania i bycia dotykanym przez innych oraz przez przedmioty. Bardzo ostro reagować na ubrudzenie się, niektóre faktury ubrania (metki, rajstopy) i pożywienia oraz na przypadkowe lekkie dotknięcia. Preferować pozycje i zabawy statyczne. Czuć się mało bezpieczne, bardzo bać się upadku i utraty równowagi. Cierpieć również na chorobę lokomocyjną.

        Być podreaktywne – nieświadome tego, że ma brudną buzię, ręce czy ubrania. Może nie zauważyć, że zostało dotknięte. Bardzo często będzie upuszczało przedmioty. Nie ma także wewnętrznej potrzeby, by bawić się zabawkami. Nie przewidywać, że zaraz upadnie oraz kiepsko się chronić przed upadkiem. Mieć problemy
        z rozpoczęciem działania, jednak kiedy już to zrobi, to potrafi na przykład huśtać się przez bardzo długi czas
        i nie robi mu się od tego niedobrze.

        Nadmiernie poszukiwać wrażeń sensorycznych – takie dziecko będzie taplało się w błocie, wyrzucało z pojemników zabawki i celowo w nich grzebało. Często żuć będzie przedmioty (np. mankiety, długopis), ocierać się o ściany oraz meble, a także wpadać na inne osoby. Takie dziecko bardzo lubi szybki ruch obrotowy, od którego może nie robić mu się niedobrze. Nieustannie jest w ruchu, wierci się, przyjmuje pozycje do góry nogami, jest bardzo śmiałe
        i często ryzykuje.

        Może także nie być w stanie rozpoznać, w którą część ciała zostało dotknięte. Mieć nieprawidłową świadomość własnego ciała, „nie mieć kontaktu” ze swoimi dłońmi i stopami. Bez patrzenia na przedmiot nie potrafić nazwać
        go na podstawie dotyku. Mieć trudności z zapinaniem guzików, zamków, klamerek, posługiwaniem się sztućcami. Może mieć problem z oceną, czy siniak jest bolesny, czy ból się zwiększa, czy zmniejsza lub czy jest mu gorąco, czy zimno. Częste są także problemy z utrzymaniem równowagi i koordynacją ruchową np. nauką jazdy na rowerze czy hulajnodze.

        W zakresie odbierania i przetwarzania bodźców WZROKOWYCH dziecko może:

        Być nadreaktywne –nadmiernie podekscytowane, gdy w polu widzenia pojawia się zbyt dużo elementów
        (np. zabawek, słów czy ludzi). Często zasłaniać oczy, mieć trudności z nawiązaniem kontaktu wzrokowego, skupieniem uwagi podczas pracy przy biurku, nadmiernie reagować na jasne światło.

        Być podreaktywne – ignorować nowe bodźce wzrokowe, takie jak przeszkody pojawiające się na jego drodze.
        Nie reagować, lub reagować z opóźnieniem na zbliżające się w jego kierunku przedmioty. Zdarza się także, że nie odwraca wzroku od źródła jasnego światła. Długo wpatruje się w twarze oraz przedmioty, sprawiając przy tym wrażenie, że ich nie zauważa.

        Poszukiwać wrażeń sensorycznych – nadmiernie skupiać się na obrazach stymulujących wzrokowo oraz przygląda się im przez długi czas. Przyciągają je błyszczące, poruszające się przedmioty, a także jasne, migoczące światło (np. stroboskopowe albo słoneczne, przesączające się przez żaluzje).

        Dziecko może nie dostrzegać podobieństw lub różnic między obrazkami, przedmiotami czy twarzami (przy wykluczeniu wady wzroku). Nie potrafi interpretować wyrazu twarzy ani gestów innych osób. Ma także trudności
        z zadaniami o charakterze wzrokowym, np. z porządkowaniem kolumn cyfr czy ocenianiem położenia różnych obiektów (oraz siebie) w przestrzeni. Ma problem z poruszaniem się bez wpadania na przedmioty.

        W zakresie odbierania i przewarzania bodźców SŁUCHOWYCH, dziecko może:

        Być nadreaktywne – zasłaniać uszy, odcinając dźwięki i ludzkie odgłosy. Narzekać na hałasy (np. odgłos odkurzacza), które nie przeszkadzają innym.

        Być podreaktywne – ignorować zwyczajne dźwięki i głosy, mieć problem z uważnym słuchaniem i rozumieniem poleceń

        Poszukiwać wrażeń sensorycznych – preferować głośne dźwięki, dobrze odnajdować się w tłumie, hałaśliwych miejsca. Wybierać głośne zabawy.

        Dziecko może mieć trudności z zauważaniem różnic między dźwiękami, zwłaszcza spółgłoskami kończącymi wyrazy (przy wykluczeniu infekcji ucha albo dysleksji). Nie potrafi powtórzyć (ani stworzyć) żadnych rytmów. Śpiewa, fałszując. Szuka wskazówek u innych osób, ponieważ instrukcje werbalne mogą być dla niego mylące.
        Ma kiepskie umiejętności słuchowe, które objawiają się np. problemami z wyłowieniem głosu nauczyciela z panującego dookoła gwaru lub trudnościami w skupieniu się na jednym dźwięku.

        W zakresie odbierania i przetwarzania bodźców WĘCHOWYCH I SMAKOWYCH, dziecko może:

        Być nadreaktywne – nie lubić zapachów, których inni nie zauważają (np. zapachu dojrzałych bananów).
        Nie tolerować niektórych konsystencji i temperatury pokarmów. Może się krztusić podczas posiłków.

        Być podreaktywne – nie rozróżniać konkretnych zapachów, np. cytryny, octu czy mydła. Nie różnicować smaków ani nie zauważyć, czy jedzenie jest zbyt ostre, słone lub słodkie. Może wybierać pokarmy jedynie na podstawie ich wyglądu.

        Poszukiwać wrażeń sensorycznych – silnych zapachów, nawet tych nieprzyjemnych. Wącha jedzenie, ludzi oraz przedmioty. Może lizać i smakować niejadalne przedmioty (np. ciastolinę czy zabawki). Mogą preferować mocno przyprawione lub bardzo gorące przyprawy.

         

        Z zaburzeniami Integracji Sensorycznej mogą wiązać się liczne trudności natury motorycznej jak kłopoty z wykonywaniem wielu podstawowych czynności, w tym czynności samoobsługowych, trudność w zachowaniu prawidłowej postawy ciała, opóźniony rozwój mowy, niezgrabność ruchowa i problemy z koordynacją utrudniające podjęcie nauki szkolnej.

         

        JAK POMÓC? JAK WSPIERAĆ?

        W pierwszej kolejności warto zadbać o wspierające środowisko naszych dzieci, bogate w różnorodne doświadczenia sensoryczne, ale nie przeładowane… Chodzi o to, żeby dzieci miały w swoim otoczeniu zabawki
        i przedmioty, które dostarczają im doświadczeń, mobilizują do aktywności poznawczej angażującej możliwie najwięcej zmysłów.

        Dobrze, jeżeli w pokoju dziecięcym znajdą się:

        • różnego rodzaju klocki, układanki i zabawki służące do konstruowania
        • zestaw materiałów plastycznych jak farby, plastelina, klej, bibuła, pompony czy waciki, kartki albo kartony, które można ozdabiać… Taki zestaw można uzupełnić o materiały naturalne jak kamyki, jesienne liście, kasztany, patyki i inne
        • proste, dziecięce instrumenty jak bębenek, tamburyn, grzechotki, kołatki, dzwonki
        • kącik wyciszenia z poduszkami, pluszakami, kocem, w który można się zawinąć
        • półka z książkami
        • zestaw sprzętów sportowych do zabrania na dwór lub zabawy w domu jak piłki, skakanki, guma do skakania, a może nawet hamak czy huśtawka
        • dostosowane do wieku gry planszowe

        Warto angażować dzieci w obowiązki domowe- pomoc w kuchni to doskonała okazja do stymulacji sensorycznej, zwłaszcza jeśli dzieci mogą dotykać, wąchać produkty spożywcze, rozpoznawać je np. tylko po dotyku/ smaku/ węchu, dodawać przyprawy, mieszać, ugniatać ciasto, kulać kluski. Zachęćmy dzieci także do pomocy przy porządkach- ścieranie blatu czy zmywanie gąbką pełną piany może być zarówno dobrą zabawą jak
        i przygotowaniem do samodzielnego podejmowania tych obowiązków w przyszłości.

        Jak najczęściej zachęcajmy i towarzyszmy naszym dzieciom w aktywnościach na świeżym powietrzu. Każda pora roku to bogactwo doświadczeń sensorycznych, a place zabaw z huśtawkami, drabinkami, zjeżdżalniami
        i piaskownicą to najlepsze ogólnodostępne gabinety terapii SI. Pozwólmy bawić się naszym dzieciom materiałem naturalnym, wspinać się na drzewa, budować szałase, lepić błotne kotlety… Naprawdę warto poświęcić czyste spodnie dla takich doświadczeń.

        Warto unikać i ograniczać czas spędzany przez dzieci przed ekranem. Podczas oglądania bajek aktywność dziecka ograniczona jest do minimum, angażowane są jedynie dwa zmysły i to w bardzo niewymagający sposób. Także gry na komputery i telefony stworzone są w taki sposób, żeby utrzymać uwagę gracza, przy minimalnym wysiłku intelektualnym. Nie jest to rozwijające dla dzieci, a wręcz skutkuje trudnościami z koncentracją uwagi podczas zadań w świecie realnym.

        Zadbajmy także o odpowiedni czas na odpoczynek i wyciszenie. Zbyt duża ilość bodźców prowadzi do przestymulowania i trudności z koncentracją. Pamiętajmy, że co najmniej na godzinę przed snem dzieci nie powinny oglądać żadnych ekranów. Warto zadbać o zbudowanie pozytywnych nawyków jak kąpiel czy wieczorne czytanie

         

        KIEDY WARTO UDAĆ SIĘ DO SPECJALISTY?

        Objawów zaburzeń integracji sensorycznej jest bardzo wiele i często mogą świadczyć także o innych zaburzeniach czy schorzeniach. Warto pamiętać także o tym, że nie istnieje coś takiego, jak idealna integracja sensoryczna.
        Są osoby, które integrują bodźce w stopniu bardzo dobrym, inne w stopniu przeciętnym, a jeszcze inne – słabo.

        Jeżeli jednak z dużą częstotliwością pojawiają się niepokojące zachowania, utrudniające codzienne funkcjonowanie oraz prawidłowy rozwój, warto zwrócić się do specjalisty, przeprowadzić diagnozę SI oraz rozpocząć terapię w celu poprawy funkcjonowania i wykorzystania potencjału rozwojowego.

        

        Rodzina
        - czyli o tym, że najważniejszy jest solidny fundament.

        Więzy rodzinne, relacje jakie ze sobą tworzymy na co dzień, rytuały, wartości i zasady, które są dla nas, rodziców i dzieci ważne, tworzą bazę, wzór na podstawie którego dzieci wchodzą w świat relacji poza domem- w przedszkolu, szkole i dorosłym życiu. Niezwykle ważne jest aby świadomie i z troską o każdego członka rodziny wprowadzać dzieci w świat relacji opartych na szacunku, oraz budować w ten sposób ich poczucie własnej wartości.

        W ramach inspiracji, serdecznie zachęcam do zapoznania się z e-bookiem na temat budowania więzi rodzinnych przygotowanego w ramach ogólnopolskiego Tygodnia Budowania Pozytywnych Relacji.

        ebook-sila-wiezi-rodzinnych-dla-rodzicow-dzieci-w-wieku-5-12.pdf